آسمان ابری چشمانم

در دل ساعی غم است و تلخی این روزگار@@@تا نبیند روی یار این غم بماند ماندگار

مردم از حیوانی و آدم شدم........

                          

    چند روز پیش با یکی از دوستان عزیز وبلاگ نویس بحثی داشتیم در مورد یکی از مباحث فلسفی و عرفانی که برخی از فرقه های ادیان دیگر به خصوص فرقه های مشرق زمین و حتی برخی فرقه ها در اسلام به آن معتقد هستند و کلا بحث زیادی در محافل بر سر این موضوع می باشد که فعلا موضوع بحث را عنوان نمی کنم به دلیل اینکه می خواهم عنوان کردن موضوع بحث روی نظرات دوستان تاثیر نگذارد.

    ایشان ابیاتی از حضرت مولانا را برایم نوشته بودند که نظرم در مورد این ابیات چیست و مولانا در این ابیات به چه چیز اشاره دارد که اتفاقا این ابیات مولانا که از دفتر سوم مثنوی معنوی است در محافل فلسفی و عرفانی طرفداران خاص خود را دارد و هرکس برداشتش را از این ابیات و فلسفه و عرفان مولانا به گونه های متفاوت بیان میکند.

    به نظرم این موضوع جالب آمد که نظرات دوستان فرهیخته ام را در مورد این ابیات زیبای حضرت مولانا بدانم. البته من چون قبلا مطالعه و تحقیق در این زمینه داشته ام و میدانستم منظور مولانا از این ابیات چیست ، نظرم را در مورد این ابیات برای آن دوست بزرگوار بیان کردم. 

    حال نظر شما گرامیان در مورد این ابیات زیبای مولانا که پر از حکمت و عرفانست چیست و مولانا در این ابیات به چه چیز اشاره دارد؟؟؟

                              

                                

 

از جمادی مُردم و نامی شدم  ..........  وز نما مُردم به حیوان سرزدم

                                 

مُردم  از  حیوانی   و  آدم  شدم  ..........  پس چه ترسم کی  ز مردن کم شدم

                                    

حمله ی  دیگر بمیرم  از بشر  ..........  تا  برآرم  از ملائک  بال  و پر

                                     

وز ملک هم  بایدم  جستن  ز  جو  ..........  کل   شیء    هالک   الا    وجههُ

                                           

 بار  دیگر از ملک پران شوم  ..........  آنچه  اندر  وهم  ناید آن  شوم

                                       

پس عدم گردم عدم چون ارغنون  ..........  گویدم   که   انا  الیه   راجعون

                                         

مرگ دان آنک اتفاق  امت است  ..........  کاب حیوانی نهان در ظلمت است

                                 

همچو نیلوفر برو زین  طرف جو  ..........  همچو مستسقی حریص و آب جو

                                       

مرگ او آب است و او جویای آب  ..........  میخورد   واللهُ   اعلم  بالصواب

                                      

ای  فسرده عاشق  ننگین نمد  ..........  کو ز بیم جان ز جانان می رمد

                                             

سوی تیغ عشقش ای  ننگ  زنان  ..........  صد هزاران جان نگر دستک زنان

                                   

جوی دیدی کوزه اندر جوی ریز  ..........  آب  را از  جوی  کی باشد گریز

                                         

آب کوزه  چون  در آب  جو  شود  ..........  محو گردد در وی  و چون  او شود

                                           

وصف او فانی  شد  و ذاتش بقا  ..........  زین سپس نی کم شود  نی بد لقا

                                              

خویش را بر نخل او آویختم  ..........  عذر آنرا  که از او بگریختم

                

            

                         

                       

"مولانا جلال الدین محمد بلخی"

                        

                       

                                                    

+ نوشته شده در شنبه ٢٢ فروردین ۱۳۸۸ساعت ٥:٠۸ ‎ب.ظ توسط مسعود مسجدی(سهراب ساعی) نظرات ()